സ്നേഹാ...
അതെ..അതു തന്നെയാണവളുടെ പേര്..എന്റെ ഓര്മകളില് അതു വ്യക്തമായി കോറിയിട്ടിട്ടുണ്ട്..അവളെ നിങ്ങള്ക്കറിയില്ലല്ലോ..
എങ്ങനെ അറിയാന് എന്നായിരിക്കും..ശരിയാണ്..മഴമേഘങ്ങളെ മാത്രം സ്നേഹിച്ച്..മഴനൂലുകള് കൊണ്ടു സ്വപ്നങ്ങള് നെയ്ത്..മഴയിലലിഞ്ഞ് അങ്ങനെ അങ്ങനെ..
എന്റെ ഓര്മകളില് പുതു മണ്ണിന്റെ ഗന്ധമുയരുകയാണ്..
അവള്ക്കു സ്നേഹത്തിന്റെ നിറമാണ്..അല്ല സ്നേഹത്തിനു നിറമുണ്ടോ?
കുട്ടിക്കാലത്തു സ്നേഹത്തിനു മയില്പീലിയുടെ നിറമായിരുന്നു..ആകാശം കാണാതെ പുസ്തകത്താളുകള്ക്കിടയില് ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്ന മയില്പ്പീലി..സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ചിറകുകള്
ഒന്നൊന്നായി പൊഴിച്ചു ഒടുവില് സ്വയം ഇല്ലാതാകുന്ന മയില്പീലി..
വര്ണ്ണങ്ങള് സ്വപ്നം കണ്ടു നടന്ന ബാല്യ കാലത്തിനൊടുവില് സ്നേഹം ഇളം റോസ് നിറത്തിലാണെന്നു ഞാന് കണ്ടെത്തി..അങ്ങനെ റോസാപുഷ്പങ്ങളെ ഞാന് സ്നേഹമെന്നു വിളിച്ചു..
കൗമാരത്തിലേക്കു കടക്കുമ്പോള് എനിക്കു സ്നേഹമെന്നതു കടും ചുവപ്പായി മാറി..
രക്തതുള്ളികള് അക്ഷരങ്ങള്ക്കു ജീവന് പകരുന്ന പ്രേമലേഖനങ്ങളിലെ കാമുകരെ ഞാനുമായി പലവട്ടം മാറ്റിവെച്ചു നോക്കി..
യൗവനത്തില് യുക്തിവാദത്തിന്റെ പ്രയോക്താവായി വിരാജിക്കുമ്പോള് സ്നേഹമെന്നതെനിക്കു കറുത്ത നിറമായിരുന്നു..ഇരുണ്ട മുറികളേയും ഇടുങ്ങിയ കോണുകളേയും ഞാന് സ്നേഹിച്ചു
തുടങ്ങി..അവ പകര്ന്നു നല്കിയ ലഹരിയില് ഞാന് പുളകം കൊണ്ടു..
എന്നിലെ കവിഭാവനയുടെ ചുവരെഴുത്തുകളില് സ്നേഹത്തെ വര്ണിച്ചിരുന്നത് വെളുത്ത നിറത്താലായിരുന്നു..ശാന്തിയുടെ,സമാധാനത്തിന്റെ, സ്നേഹതിന്റെ നിറം...
അനാമിക പറയുന്നതു നേരു തന്നെ..എന്റെ കഥകളിലെ നായിക എന്നും ഇങ്ങനെയാണ്..അവളുടെ ഭാഷയില് മഴയോടോ വെയിലിനോടോ ഒത്തിരി ക്രെയ്സ് ഉള്ള ഒരു എക്സെന്റ്രിക് ക്യാരക്റ്റര്..
അവള്ക്കു മഴയെ എന്നും വെറുപ്പായിരുന്നു..അതു കൊണ്ടാണല്ലൊ അവള് പറയുന്നത്...നശിച്ച മഴ..നനഞ്ഞ മഴ എന്നെല്ലാം..പിന്നെയും എന്തൊക്കെയൊ..
പക്ഷെ അവള്ക്കറിയില്ല എന്റെ സ്നേഹയെ..എനിക്കവളൊടുള്ള അചഞ്ചലമായ സ്നേഹത്തെ..അവളെനിക്കേകിയ സ്നേഹത്തിന്റെ നിര്വചനത്തെ..
പിന്നെ അവളെനിക്കു പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുള്ള മഴയുടെ സംഗീതത്തെ..ഞങ്ങളുടെ രഹസ്യ നിമിഷങ്ങളെ......
ഇന്നും മഴ വരുമ്പോള് ഞാന് പുറത്തിറങ്ങി നില്ക്കാറുണ്ട്...മഴയോടൊപ്പം അലിഞ്ഞു വരുന്ന എന്റെ സ്നേഹയെ തേടി..
ഒരു പക്ഷേ ഇനിയൊരിക്കലും അവള് വരില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവുണ്ടായിട്ടു കൂടി..
എന്റെ മനസ്സില് ആര്ത്താര്ത്തു പെയ്യുന്ന ഈ മഴയെ...എന്റെ സ്നേഹാ..ഞാന് നിനക്കായി സമര്പ്പിക്കുന്നു...
1 comment:
സുന്ദരം !
Post a Comment